مام وطن مي گريد

هم سن و سالان من "حامي و كامي در وطن" را خوب به ياد مي آورند.ترانه تيتراژ اين سريال كه كاري بود از محمد نوري از همان كودكي مرا سخت تحت تاثير قرار ميداد. ترجيح بند اين ترانه اين بيت بود:

ما براي آنكه ايران كشوري آباد شود خون دلها خورده ايم ...خون دلها خورده ايم
ما براي جاودانه ماندن عشق به خاك رنج دوران برده ايم... رنج دوران برده ايم

امروز كه پس از سالها اين ترانه را از راديوي اتومبيلم شنيدم پيش خودم فكر كردم ما ايراني ها چه ملت دروغ گويي هستيم ! چقدر منت كارهايي را كه نكرده ايم سر زمين و زمان ميگذاريم! راستي هيچ از خودمان پرسيده ايم براي كشورمان چه كرده ايم ؟ چه خون دلي خورده ايم؟ چقدر براي پايداري پرچم سه رنگي كه تا ميبينم برايش غش و ضعف ميكنيم (فرقي نميكند با شير و خورشيدش يا بي آن) چه رنجي برده ايم؟ راستش را بخواهيد تقريبا هيچ ! فرهنگ ما آكنده است از چاپلوسي و مصادره به نفع كار ديگران.پر است از دو رويي وتزوير ،غلو و بزرگ نمايي ،خود خوار شماري و ارباب نوازي ...فرقي نميكند اين سوي آب باشيم يا آن سو . سمپات باشيم يا اپوزيسيون. ما هرگز از تاريخمان درس نگرفته ايم. هيچگاه از جغرافياي وحشي اين به اصطلاح كنام شيران نياموخته ايم. هميشه گليم زير پايمان را فروخته ايم تا يا كباب ارباب را پر دنبه تر كنيم يا غريبه را خشنود تر. بعد به خود باليده ايم كه فلان مستشرق مفت خور جماعت ايراني را مهمان نواز يافته است. راستي ما را چه ميشود؟

چند سقف ديگر بايد روي سرمان آوار شود تا ياد بگيريم سقف خانه ها مان را چون سقف هتل هاي پر ستاره مان بسازيم؟ چند ديوار ديگر بايد كودكان مان را ببلعد تا بياموزيم ديوار براستي جسمي است مهيب ؟ چند شهرمان را سيل ببرد كافي ست تا به فكر ساختن مسيل بيافتيم؟ چند مدرسه ديگر در آتش بسوزند تا بفهميم به جاي بخاري حلبي بايد فضاي آموزشي دلبندانمان را با گازي كه به سوداي صادر نمودنش به هندوستان و چين هستيم گرم نماييم ؟ چقدر سو ء تغذيه بگيريم بس است تا بر شيلات خليج گاه فارس و گاه عربمان چوب حراج نزنيم ؟ راستي به جاي اين همه هزينه مادي و سياسي براي بسط فناوري مخرب اتمي كه تمام عاقلان دنيا در فكر تقليلش هستند چند خانه خشتي را ميتوان آجري و سيماني نمود؟ اصلا در كشوري كه در چند ساعتي پايتختش به بهانه بارش قدري برف قحطي نان ميشود اورانيوم غني شده به چه كار مي آيد؟ به چه دلمان خوش است؟ به كنفرانس هاي سالانه پابرهنگان برزنگي كه لاغر مي آيند و پروار ميروند؟ يا سخنرانان رانده شده اي كه از دانشگاههاي دسته دهم دنيا كشف و شكار ميشوند؟ نه از ديروزمان كه روستاهايمان متروك و متروك تر ميشدند اما ما مست از باده جشنهاي دوهزارو پانصد ساله رستوران ماكسيم پاريس را آباد ميكرديم و جز اركيده هلندي بر سينه نميزديم و نه از امروز مان كه غافل از سقف هاي لرزان روي سرمان ،كرور كرور سيمان بي زبان را به حلقوم راكتورهاي ناامني كه در چرنوبيل و جاهاي ديگر امتحانشان را چه تلخ پس دادند ميريزيم! چقدر بايد سهممان در درياي خزر را قصب كنند تا حالي مان بشود كه تركمان چاي يك اسم نيست كه يك روش است؟ بوئين زهرا و طبس و رودبار و بم و زرند دانه هاي يك تسبيح اند كه تا فاتحه هر چه داريم و نداريم را نخوانند ول كن نيستند. كدام جاي دنيا اين همه بحران دارد كه ما داريم؟ چقدر ابلهيم اگر دلمان خوش است كه ستاد حوادث غير مترقبه داريم. حادثه اي كه هر ماه تكرار ميشود كه ديگر غير مترقبه نيست. براي بم چه كرديم ؟ براي همسايگانش چه ؟ مگر زرند با بم چقدر فاصله دارد؟ اين مركز ژئوفيزيك دانشگاه تهران كه گويا تنها بشير مرگ است و هميار عزراييل چه كار عملي در جهت كاهش خسارت ميكند؟

بس كه بي هنريم از هندي هاي تا ديروز پاپتي هم نمي آموزيم كه چه مغرورانه و با اقتدار كمكهاي جهاني براي قربانيان سونامي اش را رد كرد . هميشه كاسه گداييمان داير است و دريوزه وار چشم به جيب مردماني داريم كه خود گاه شيطان بزرگشان ميخوانيم . آنگاه نوبت خود ما كه ميشود براي قربانيان آسياي شرقي با تفرعن شش صد هزار دلار ميفرستيم يعني كمتر از قيمت يك آپارتمان متوسط در
تهران. خجالت آور نيست؟

نگاهي به دانشگاه هامان بياندازيم . اگر ذره اي حيا داشته باشيم چون برف تابستان آب خواهيم شد. در چند سال اخيرچقدر فارغ التحصيل عمران و سازه در اين مملكت پرورش يافته است؟ به جاي محاسبه برجهاي رنگارنگ از ما بهتران چند تاشان نشسته اند و يك سقف بي خطر روستايي طراحي كرده اند؟ به خدا مايه خجالت است .در گيلان كه مردمش كوس فرهنگ و تحصيلات ميزنند با بارش چند روز برف سقف دويست وپنجاه مدرسه آوار شده است . مسخره نيست ادعا كنيم كه رنج برده ايم براي آباداني وطنمان؟ اين نفت بدبخت را چند بفروشيم خوب است تا ديگر ناله كمبود اعتبار و بودجه نكنيم؟ صد دلار ؟ دويست دلار؟ چند؟ صندوق ذخيره ارزي مان چند ميليارد دلار باشد كافي ست تا مدرسه هاي كپري مان را فراموش كنيم؟ چند سفارتمان را در اروپا نو نوار كنيم بس است تا ياد روستاهاي فقير سيستان و كرمان بيافتيم؟

آري دوستان. قبول كنيد يا نكنيد، خوشتان بيايد يا بدتان اين حقيقتي ست كه ما ملت دروغ گويي هستيم؟ براي ايرانمان نه رنجي ميبريم و نه هيچگاه مي انديشيم كه اين بلاها نه از آسمان مقدر شده و نه غير مترقبه و اجتناب ناپذير است. اينها سزاي جهل ماست كه بر سرمان مي آيد. آنقدر به خود دروغ گفته ايم كه خودمان نيز باورش كرده ايم. باور كرده ايم كه ايران را ميپرستيم. باور كرده ايم كه ايران آباد است و از ما فرزندان خود دلشاد.

برادران ، امروز مام وطن مي گريد
حكما ًسزا خود همين است مر بي بري را...

تصاوير مربوط به زلزله بم است