بایگانی ماهانه
تپه ای مجنون
دُمـُـل درَد زمين
آبله گون از خلوت هزاران کلاغ
ته مانده نشخوارِ اندوه آدميان را
در فضله های خيس سياه پوشان
بر خاکِ پيکر خويش می کشيد ،
تا فصلی تازه که سر می رسد
غنچه های اطلسي را مادري كند ...
زماني را كه کودکان سيمان زده ی مخمور
از التهاب زخمهاي آهنِ
نه مويه کنند
و مادرانشان نه تلي را بهانه گيرند
که دردزاد اندوه شان است ...
دلگير نباش
هميشه بهار مي آيد
نسيم مي وزد
تپه خيش می خورد
و هزارها کلاغ می شورند...
دل شکسته
نمیدونم چرا غمگین و خسته
سر سودائی ام تنها نشسته
نمیدونم چرا اشکم روونه
گمونم تو دلم چیزی شکسته
منصور نه تنها یک دوست که قسمتی از هویت من است . نمیدانستم باز هم با آن دل زلال پیچکی اش مینویسد. خوب شد که پیدایش کردم. این شعرش یادگار آن شبهای یلدایی اصفهان است که شعر میخواندیم و برایمان نی می زد.
حالا دیگر موهایمان اگر چیزی از آن ها مانده باشد خاکستری شده اما انگار هنوز دلمان برای آن خانه کوچک ولی صمیمی ، لیوان های ضخیمی که تویش چای میخوردیم و رفاقتی که لحظه به لحظه در هوا جریان داشت پر می کشد...